இருப்புகள் இருக்கட்டும்

சேமிப்புக் குணம்; சிக்கனம் ஆகியவை பற்றி நிறையப் பார்த்துவிட்டோம். ஆனாலும் அவ்வப்போது இந்த உணர்வைப் புதுப்பித்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் நமக்கு இருக்கிறது.

காரணம் செலவழிப்பதிலும், ஆடம்பர வசதிகளிலும் நம் மனம் அடிக்கடி ஈர்க்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது.

செல்போன் இல்லாதவர்களைக் கண்டு செல்போன் இருப்பவர்கள் திருப்தி அடைவது இல்லை. லேட்டஸ்ட் மாடல் தேவை என்றோ, அவரைப்போல் இன்னொன்று வாங்கி வைத்துக் கொண்டால் அதில் மேலும் பல செளகரியங்கள் இருக்கின்றன என்றோ எண்ணிக்கொண்டு நிறைவற்ற மனத்துடன் வலம் வருகிறார்கள். ஏக்க உணர்வுடன் காலத்தை ஓட்டுகிறார்கள். ஒரு பலவீனமான கணத்தில் காசுதான் இருக்கிறதே, வாங்கினால் என்ன என்கிற நினைப்பு உந்தித் தள்ள விளக்கில் விழுந்து மாயும் விட்டில் பூச்சிகளாகி, சிறப்புச் சிறகுகளை இழந்து ஊர்ந்து செல்லும் சாதாரணப் பூச்சிகளாகிப் போகிறார்கள்.

கஷ்டப்பட்டவர், இன்று நன்றாக இருப்பவர் என்கிற நிலையில் உள்ள ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுத்து அவருடன் பேசிப் பாருங்கள். பரவாயில்லை. ஆனாலும்… என்று ஒரு பட்டியல் வாசிப்பார்.

மனநிறைவு என்பது பொருள்களால் பொருளாதாரத்தால் மட்டும் நிரப்பிக் கொள்வது அல்ல. மனத்தாலும் நிரப்பிக்கொள்ள வேண்டும். 50 சதவிகிதத் தேவைகளை அடைந்துவிட்டால் மீதமிருக்கிற 50 சதவிகிதத்தை வெற்றிடமாக வைத்துக்கொண்டு ஏங்கித் தவிக்கிறவர்களின் வாழ்க்கை இனிய வாழ்க்கையல்ல. இந்த 50 சதவிகிதத்தை மனத்தால் நிரப்பிப் கொள்ள வேண்டும். இல்லையென்றால், தேவைகள் பூதாகரமாகத் தெரியும். பிய்த்துத் தின்னும். அரித்துப் பிடுங்கும். இது தவறுகளைச் செய்வதற்கே வழிவகுக்கும். இருப்புகளைக் காலி செய்வதிலேயே நம்மவர்கள் குறியாக இருக்கிறார்கள். எதிர்பாராத தேவைகளுக்கும், திடீர்ச் சமாளிப்புகளுக்கும் வருங்காலத்திற்கும் ஏதும் தேவை என்கிற நினைப்பை அதிகரித்துக் கொண்டால் நாமே வியக்குமளவு இருப்புகள் வளரும்.

ஒன்றை வாங்க மனம் துடித்தால் ஒரு வாரம் வரையிலாவது இந்த நினைப்பைத் தள்ளிப் பாருங்கள். அடுத்த வாரமும் இதே அளவு வேகமும் வீரியமும் இருப்பின், அதன் அவசியம் மற்றும் சாதக பாதகங்களை ஆராயுங்கள். இதை வாங்கியபிறகும் இருப்பு இருக்குமா பாருங்கள்.

செலவினங்கள் இனிப் பலன் தருபவையாக அமையட்டும். வேறு வகையில் சொன்னால் - வழித்துத் துடைத்து ஒன்றை வாங்குவது என்றால் அது முதலீடாகத்தான் இருக்கலாமே தவிர, செலவினமாக இருக்கக் கூடாது.